حاجت بر آر اهل تمنا را 
اي دوست، تا که دسترسي داري 
در صف گل جا مده اين خار را
کار مده نفس تبه کار را
نگهدار ز آلودگي پاک جانرا 
رهائيت بايد، رها کن جهانرا 
بگفت اي بيخبر، مرگ از چه نامي زندگاني را
يکي پرسيد از سقراط کز مردن چه خواندستي
وي داده باد حادثه بر بادت 
اي کنده سيل فتنه ز بنيادت 
کفتار گرسنه چه ميشناسد
اي بيخبر، اين شمع شام تار است
آب هوي و حرص نه آبست، آذر است 
آهوي روزگار نه آهوست، اژدر است 
زانکه در آن اهرمني رهنماست
اي عجب! اين راه نه راه خداست
وان مس که گشت همسر اين کيميا طلاست 
گويند عارفان هنر و علم کيمياست 
تا چشم بهم بر زني خرابست
شالوده‌ي کاخ جهان بر آبست
از رهزن ايام در امانست 
آنکس که چو سيمرغ بي نشانست 
چو پر کاه پريدن ز جا سبکساريست
اگر چه در ره هستي هزار دشواريست
تکيه بر بيهده گفتار نداشت 
عاقل از کار بزرگي طلبيد 
ايام عمر، فرصت برق جهان نداشت
اي دل، بقا دوام و بقائي چنان نداشت
رهزن نفس را شناخته بود 
ز سيه کاريش اماني داشت 
بد و نيک و غم و شادي همه آخر گردد
فلک، اي دوست، ز بس بيحد و بيمر گردد
ماند خاکستري از دفتر و طوماري چند 
سوخت اوراق دل از اخگر پنداري چند 
بسي کار دشوار کسان کنند
سرو عقل گر خدمت جان کنند
اين خشک رود، چشمه‌ي حيوان نمي‌شود 
کشت دروغ، بار حقيقت نميدهد 
آنکو وجود پاک نيالايد
داني که را سزد صفت پاکي: